طبق گزارش پایگاه خبری فدراسیون کوهنوردی به نقل از امید آمحمدی ، یکی از ۳ کوهنورد اعزامی به ماناسلو، جعفر ناصری ۳۵ ساله اهل تهران که روز پنجشنبه موفق به صعود قله ۸۱۶۳ متری ماناسلو شده بود در راه برگشت در یک شیب تند در شرایط تاریکی شب، دید کم و هوای دگرگون ‌شده و نامساعد سقوط کرده و تا کنون جست ‌و جوهای اولیه‌ی برای یافتن او بی نتیجه مانده است.

تصویر جعفر ناصری برگرفته از وبلاگ آیاز

این حادثه تلخ در ماناسلو بار دیگر حادثه تلخ جان باختن عیسی میر شکاری (در اثر بیماری ارتفاع) را در اذهان زنده کرد. حادثه ای که حرف و حدیث های زیادی را در پی داشت. حوادث، بخش جدایی ناپذیر کوهنوردی هستند اما برخی از این حوادث به راحتی برای تیم های دیگر رخ نمی دهند. حوادثی که در چند روز اخیر نیز شاهد آن بوده ایم به خاطر برخورد ناگهانی با شرایط نامساعد و تصمیم به بازگشت به کمپ های پایین تر بوده هر چند ناموفق بوده اند (مثال Tibor Horvath از مجارستان) و یا بیماری ارتفاع که مجال امداد رسانی به دلایلی مانند شرایط بد هوایی یا مرگ سریع بیمار مانع از نجات کوهنورد شده اند (شرپایی که در اورست جان باخت).

طبق گزارش تلفنی امید آمحمدی معلوم نیست که ساعت حرکت کی بوده ؟ که ساعت رسیدن به قله ۱۸ اعلام شده که قاعدتا با زمانی که برای گرفتن عکس و اثبات صعود تلف شده باید خیلی دیرتر از ساعت ۱۸ اقدام به فرود به کمپ های پایین تر نموده اند و با این توصیف فرودی سخت در هوای ناپایدار عصر و دید ناکافی به خاطر تاریکی در انتظار آنها می بوده. با این وجود نمی توان انتظار داشت در قله بمانند و مجبور به حرکت به کمپ های پایین تر بوده اند که همین امر باعث به وجود آمدن حادثه برای کوهنورد یاد شده بوده. سوالی که برای من پیش آمد بعد از مقایسه زمان رسیدن عظیم به قله (ساعت ۷:۵۵ بامداد به وقت محلی) بود که میبینیم زمانبندی احتمالا به درستی صورت نگرفته که با چنین شرایطی برخورد کرده اند. و موضوع دیگر اقدام به بیواک این کوهنوردان بعد از وقوع حادثه بوده که می توانستند این کار را قبل از وقوع حادثه برای همنوردشان انجام دهند.

با این نگاه اجمالی به حادثه بلافاصله قصد حاشیه سازی یا مقصر دانستن هیچ کوهنوردی را ندارم. مطمئنا تصمیم گیری در چنان شرایطی دشوار بوده و به راحتی نمی توان بدون شنیدن شرح کامل حادثه به استدلال پرداخت و از این حادثه به عنوان یک اشتباه (چه تیمی و یا شخصی) نام برد ولی با همین گزارش هم بلافاصله در ذهن خواننده سوالاتی مطرح می شوند که توجه خاص جامعه کوهنوردیمان را می طلبد.

حوادثی که منجر به جان باختن کوهنوردان جوان کشورمان در قلل هشت هزار متری می شوند نیاز به کالبد شکافی و در عین حال شرح آن برای آگاه سازی جامعه جوان کوهنوردی دارند تا از چنین حوادث تلخی که به نوعی می توانستند پیشگیری شوند (؟؟) جلوگیری به عمل آید.

طبق اخبار ارسالی محلی از نپال تیبور هورواث (Tibor Horvath) عضو تیم اعزامی مجارستان به آناپورنا روز شنبه ۱۶ اردیبهشت توسط یک بهمن یخی مهلک جان خود را از دست داد. این خبر توسط Szabolcs Vincze مسئول رسانه تیم و همچنین توسط  MTI "آژانس خبری مجارستان" نیز منتشر شده است. 

روز شنبه ۵ می (۱۶ اردیبهشت) Tibor Horvath که در کمپ ۳ (۶۸۰۰ متر) بود تصمیم به بازگشت به کمپ های پایین می گیره و در مسیر خطرناک کمپ ۳ به کمپ ۲ با تماس با بیس کمپ گفته که در شرایطی با وضعیت دید نامناسب و برف تازه و عمیق به راه خود به طرف کمپ ۲ ادامه می دهد و حتی گفته بود که بخشی از طناب ثابتی که اخیرا کار کذاشته شده بود نیز در مسیر نیست. اما به هر حال درباره ادامه مسیرش به کمپ پایین تر خوش بین بود.

تصویر برگرفته از سایت شخصی Tibor Horvath

بعد از این تماس او به کمپ ۲ نرسید و دیگه از بیسیم خود استفاده نکرد. مسیر یاد شده امروز جستجو شد اما خبری از او نبود. نتیجه واضح اینه که او توسط بهمن پایین کشیده شده و زیر برف ها دفن شده.  تیم مجارستان عمیقا به خاطر از دست دادن دوست و همنورد خود شوکه شده. دیگر کوهنورد حاضر در کمپ ۴ (Zsolt Eross  که قبلا پای راستش را در یک حادثه از زیر زانو از دست داده است) در حال بازگشت به کمپ های پایین تر است.

منبع: ExplorersWeb

آلتای